Johannes van Vugt

recent work

archives 2009-2012

archives 2004-2008

Hamel Project

As many things have the ability to call back memories in general, photographs from times long past possess that feature specificly as they speak to ones imagination in a very direct way.

Johannes Van Vugt searches for memories in his own past and uses photographs as inspiration for his paintings to accomplish this. With his painting it seems Johannes Van Vugt intends to get a grip on the changes of the past.

Some of his paintings express the sorrow of saying farewell, the pain of war and death, others express delight and joy, but all express desire as if time has healed the wounds. Johannes Van Vugt has created his own archive by painting his pictures as if they were postcards from the past: the small and serial set up create a cinematographic character. Part of the pictures relate to photographs of his personal world whereas other pictures make use of other people`s photographs and only relate indirectly with his personal life. This is what makes the series also part of a collective memory. Johannes Van Vugt tells narratives with his paintings. This reminds one of a storyboard for a movie or a timeline for a script.

Also other New European painters have created this type of cinematographic archives where the artist is engaged with questions of memory, trauma, light and beauty. As Johannes Van Vugt`s work is painted in color as well as black and white, this last color in the series have an Ingmar Bergman like effect and loneliness is emphasized.

Het verleden is een netwerk van herinneringen. Soms komen ze bovendrijven, door een muziekstuk, een specifieke geur, of een bepaald gebaar. De gekste dingen kunnen je herinneringen activeren, maar een foto uit vervlogen tijden spreekt vaak onmiddellijk tot de verbeelding. Soms is de herinnering zelfs op een foto gebaseerd. Er komt een moment waarop je dat niet meer kunt onderscheiden.
Johannes van Vugt (Rijswijk 1954)baseert zich in zijn nieuwste werk op zijn eigen verleden. Op kleine doekjes van 13 bij 18 cm. Schildert hij onder meer herinneringen aan zijn jeugd. Nauwgezet, minder schetsmatig dan voorheen en met een opmerkelijk oog voor licht. Alsof het kleine formaat extra scherpte en concentratie afdwingt.
Soms zijn het mooie herinneringen: bij vader op de arm in de duinen, in onderbroek aan de wastafel, picknicken voor de auto, het beeld van een astronaut op de maan, een prachtig blauw meer als een plaatje uit een oude viewmaster. Soms zijn de beelden pijnlijk, oorlogsbeelden, afscheid en dood. En soms zijn ze ronduit paradijselijk.
Toch zijn het allemaal beelden vol verlangen, alsof de tijd de wonden heeft geheeld en Van Vugt al schilderend vat wil krijgen op de veranderingen in de voorbije tijd. Van Vugt schildert de beelden als ansichten uit het verleden. Dan weer in kleur, dan weer in zwart wit. Door het kleine formaat en de seriematige opzet heeft zijn werk een cinematografisch karakter.
Maar hoe particulier de beelden vaak ook lijken te zijn, kennelijk refereren ze ook aan een collectief geheugen. Dat komt omdat van Vugt, die zijn schilderijen baseert op foto’s niet alleen privéfoto’s gebruikt. Soms ligt er een beeld in zijn herinnering besloten waar hij later de juiste foto bij vindt. Dat kan een bekend beeld zijn, ja zelfs een hedendaags beeld. Zoals de foto van de dode Palestijnse jongen, die voor van Vugt herinneringen oproept aan de dood van zijn broertje, die op 10-jarige leeftijd stierf. Zo vloeien heden en verleden weer in elkaar over en wordt het netwerk aan herinneringen opnieuw gevoed.

Tekst Esther Darley
http://nl.linkedin.com/pub/esther-darley/11/7A8/325




Opening expositie “ Lucid Moments ”
Galerie New Untitled Venlo



Johannes van Vugt vertelt verhalen. Niet alleen in zijn werk maar ook met zijn werk. Het is niet voor niets dat hij het in sequenties ophangt. Haast als een installatie. Daardoor brengt hij er nadrukkelijk het element tijd in.
Hij presenteert het als een storyboard voor een film.
Je zou het ook kunnen vergelijken met het doorbladeren van een fotoalbum. Met dien verstande dat hij met de chronologie de hand licht.
Het zijn, variërend op een bekende film van regisseur Ingmar Bergman, ‘scenes uit een leven’.

Zijn verhalen gaan vaak terug in de tijd, naar de wat duffe jaren vijftig en begin zestig toen hij als kind opgroeide in Brabant. Al ben ik een stukje ouder, ik herken veel omdat ook ik daar groot probeerde te worden. Soms roepen beelden uit het heden herinneringen aan die tijd op, soms zijn ze direct uit het verleden gehaald.
Ze hebben over het algemeen een melancholische toon. De ene keer lijken ze droog registerend, soms zijn ze onbezorgd en vrolijk, maar bij een aantal zit er zeker een sombere, eenzame kant aan. Voor mij is dat schilderijtje waarop dat treurige peertje neerhangt uit een bruingerookt plafond daarvan een perfect voorbeeld. Die sombere kant wordt versterkt doordat Van Vugt zich in het algemeen qua kleuren beperkt. In veel schilderijen gaat hij daarbij tot het uiterste: ze zijn in zwart-wit geschilderd.
U begreep het al, de vergelijking met Bergman was meer dan een spel met woorden…………

Dat gebrek aan kleur is niet de enige visuele link naar het verleden. Zijn afbeeldingen zijn in feite een verzameling vlekken, een verzameling schimmen, flarden herinnering. Van dichtbij verliezen ze hun realistische karakter. Je moet, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt, als kijker afstand nemen om dicht bij de inhoud te kunnen komen.
Anderzijds dwingt het formaat van zijn werk die afstand ook weer niet te groot te maken. Toen ik zijn schilderijtjes in zijn atelier zag, moest ik letterlijk mijn kijkpositie bepalen. Alsof ik een cameralens scherp moest stellen. Van Vugt wil kennelijk dat je je concentreert.


Rob Perrée
Brooklyn, oktober 2009.
http://nl.linkedin.com/pub/rob-perree/8/A92/3A6





In de EXPO-rubriek bericht Kunstbeeld over bijzondere exposities die deze maand in galeries en musea te zien zijn.

Johannes van Vugt “See Me, Feel Me, Touch Me, Heal Me”
5 april t/m 7 mei 2012

Suzanne Biederberg Gallery
1e Egelantiersdwarsstraat 1
Amsterdam

Het bekijken van de kleine schildrijen van Johannes van Vugt(1954) is als het bladeren door een fotoalbum uit de jaren vijftig, zestig van de vorige eeuw.
Kleine scènes uit het dagelijks leven of beter, scènes uit het kleine dagelijks leven.
In verkleurd zwart-wit. Burgerlijk, benauwend vaak. Brabant maar het zou ook Ierland, België of Duitsland kunnen zijn.
Al heeft een televisieserie ons jarenlang iets anders willen wijsmaken: toen was geluk nog ongewoon.
Uit veel werken spreekt eenzaamheid, troosteloosheid, verlangen naar aandacht, leegheid of zelfs pijn.
Bij een fotoalbum is het mogelijk in te zoomen op de details.
Dat is bij de doekjes van Van Vugt niet mogelijk. Als je ze van dichtbij bekijkt, valt het beeld uit elkaar tot een verzameling redelijk dik opgebrachte vlekjes. Pas las je weer op afstand gaat staan, herstelt het beeld zich.
Die kijkervaring symboliseert de houding die de kunstenaar heeft tot het verleden. Hij observeert het en legt het vast.
Als een betrokken buitenstaander. Als een geëngageerde journalist, maar dan wel in literaire of poëtische bewoordingen.
De schilderijen van Van Vugt zijn emotioneel of emotionerend, omdat hij uitsneden maakt uit de werkelijkheid.
Hij richt zijn aandacht op een gezicht, een gebaar, een detail van een lichaam.
Vaak ontbreekt de omgeving. Die wordt geabstraheerd tot een vlekkerig veld van een onbestemde, vaak donkere kleur. Deze minimaliserende werkwijze zorgt er ook voor dat de gebeurtenissen zich boven de anekdotiek verheffen en tot universele thema’s kunnen uitgroeien.
Los van de inhoud en de manier waarop hij die effectueert, is het onmogelijk voorbij te gaan aan Van Vugts virtuoze schildertechniek. Daarin toont hij zich een kunstenaar van het degelijke soort. En dat bedoel ik nadrukkelijk als een compliment.

Rob Perrée
April 2012
Kunstbeeld


EXPO April 2012

Parool 20th April 2012 Kunst & Media Jan Pieter Ekker ` Relikwieën uit ieders jeugd` www.jpekker.nl

Een jongen zit achterop de fiets bij zijn moeder. Ze rijden door het hoge graan, richting het bos; zijn armen om haar middel, zijn rechter wang tegen haar rug. Is het echt een zij? Of zijn het beste vrienden? Het valt niet te zeggen: de trui is oudroze, het haar is echter kort. De gezichten zijn piepklein en hebben nauwelijks tekening.

De aan de Rijksakademie afgestudeerde Johannes van Vugt baseert zijn miniatuurschilderijtjes – opgeschoren nekjes en dromerige blikken, vrouwen met keukenschorten en kindertjes met dierenmaskers – op zijn eigen herinneringen. Het hamertje-tik-spel, de Delftsblauwe kom: het zijn relikwieën uit zijn jeugd. Maar omdat de beelden zo prettig ongedefinieerd zijn, zou het ieders jeugd kunnen zijn.

De uitsneden zijn zeer trefzeker en Van Vugt laat zien een opmerkelijk oog voor licht te hebben in een enorme hoeveelheid schilderijtje in evenzoveel bruin- en grijstinten. Suzanne Biederberg Gallery is gedrenkt in weemoed.
Johannes van Vugt, Recent paintings – See Me, Feel Me, Touch Me, Heal Me. T/m 19/5 in Suzanne Biederberg Gallery, 1e Egelantiersdwarsstraat 1.